در سرزميني كه مردمانش از جنگجويي و كشتن همنوع امرار معاش مي كنند ، در سزميني كه تنها تجارتش مواد افيوني است ، در سرزميني كه تحفه اش براي جهان متمدن هواپيما هاي مسافربري است كه با مسافر و خدمه به پر تراكم ترين برجهاي دنيا كوبانده مي شود ، مردي چون مسعود از آن دسته انسانهايي است كه روز مرگش را تنها سياستمداران و ديپلماتها تسليت نمي گويد كه شاعران و نويسندگان بر مرگ او مرثيه مي سرايند. مسعود همچون چه گوارا فقط در تاريخ سرزمينش و فقط در جغرافياي جنگ و سياست باقي نخواهد ماند . اينان بخشي از اسطوره جمعي جهانيان خواهند شد و فراموشي براي يك اسطوره معنايي ندارد
روحش شاد....